Ένα απόγευμα του
καλοκαιριού του 1992
Το γηπεδάκι του
Γκραντόλι είναι σχεδόν χωρίς γρασίδι. Πολύ χώμα και λίγες μόνο περιοχές με
πράσινο γύρω από τη γραμμή στο βάθος. Τα δοκάρια στα τέρματα έχουν χαλάσει όπως
και ο φράχτης, όπως τα αποδυτήρια, τα μπάνια και τα βεστιάρια. Ούτε και η
γειτονιά είναι σε καλύτερη κατάσταση. Πλυντήρια αυτοκινήτων βρίσκονται σε
διασταυρώσεις της οδού Γκουτιέρες, πωλήσεις ελαστικών αυτοκινήτων από δεύτερο
χέρι, πινακίδες που αναφέρουν «αγοράζω μέταλλα», σαν να λέμε, παλιοσίδερα, ένα
κομμάτι χαρτόνι αναφέρει για την ύπαρξη ενός κομμωτηρίου σκύλων. Στο βάθος
εργατικές κατοικίες που μοιάζουν εγκαταλελειμμένες αλλά δεν είναι, χαμηλά
σπιτάκια που έχασαν την αίγλη τους, φυτά που αναπτύσσονται στις παρυφές της
ασφάλτου, σκουπίδια βρασμένα από τον ήλιο, άνδρες και γέροι χωρίς να κάνουν
τίποτα, αγόρια πολύ μεγαλύτερα από τα μικροσκοπικά τους ποδήλατα, «εδώ ο κόσμος
άλλαξε», λένε οι γηραιότεροι, «έχουν έρθει οι εγκληματίες. Το βράδυ κανείς
φοβάται να περάσει από αυτά τα μέρη», προσθέτουν.