24 Δεκεμβρίου του 2007. Το clasico του Camp Nou έχει μόλις τελειώσει. Με σκυμένα κεφάλια και πόδια βαρειά κατεβαίνουμε τα ατέλειωτα σκαλιά του Camp Nou γιά να βγούμε έξω. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και ο κόσμος τρέχει βιαστικός να γυρίσει σπίτι του. Η Μπάρσα μόλις είχε χάσει το ντέρμπυ, επιβεβαιώνοντας απλά την κρίση στην οποία είχε βουτηχτεί απ την αρχή της χρονιάς. Οι ταξιδιώτες απ την Ελλάδα ούτε ήθελαν, ούτε μπορούσαν να ξεχαστούν. Γι αυτούς δεν υπήρχε γαλοπούλα και κάλαντα, υπήρχε μόνο ο σκληρός δρόμος της επιστροφής μέσα στη πίκρα. Συναντιόμαστε έξω και αναταλλάσουμε μερικές βιαστικές κουβέντες. Δεν καθόμασταν όλοι μαζί βλέπετε. Η οργή γιά την απόδοση σχεδόν όλων των παιχτών ξεχυλίζει. Η απογοήτευση είναι έκδηλη. Και μέσα στο γενικότερο ανάθεμα, εγώ διακηρύττω πως απ τους 22 παίκτες που βρίσκονταν μέσα στο γήπεδο, τον διαιτητή και τους βοηθούς, ο τελευταίος που καταλάβαινε κάθε φορά που θα πάει η μπάλα ήταν ο Αμπιντάλ. Οι υπόλοιποι συμφωνούν. "Δεν είναι παίκτης αυτός γιά Μπάρσα ..."
Λίγο αργότερα η θλίψη πνίγεται στη μπύρα αλλά το χάραμα μας βρίσκει με το κεφάλι βαρύ στο αεροδρόμιο. Θα ξαναγυρνούσαμε! Και θα ζούσαμε χαρούμενες στιγμές. Ημασταν σίγουροι . Αλλά θα έπρεπε να αλλάξουν πολλά. Και να γίνει και ξεσκαρτάρισμα. Οι μέτριοι έπρεπε να φύγουν ...
Από τότε κάθε φορά που έβλεπα τον Αμπιντάλ, κάτι κλωτσούσε μέσα μου. Οτιδήποτε και να έκανε μέσα στο γήπεδο γιά μένα ήταν μιά ακόμα ευκαιρία χλευασμού. Του έβγαλα και παρατσούκλι: ο Αβερελ! Ο ...Αβερελ φρόντισε να μην διαψεύσει το αξίωμά μου μέχρι και πέρυσι. Δεν μπορεί να ανέβει, δεν μπορεί να συνεργαστεί με τα εξτρέμ, κάνει γκάφες, πω πω πω ...
Η χρονιά φέτος ξεκίνησε με τραυματισμό. Η ευκαιρία του Αντριάνο, σκέφτηκα. Ισως γλυτώσουμε μιά και καλή απ τον Αβερελ. Ο Αντριάνο καμπούριασε απ το βάρος της φανέλας, ο Μάξουελ παρέμεινε ένας τεμπέλης αρτίστας και ο Ερίκ επέστρεψε! Αλλά γιά μισό λεπτό ... Αυτός που βλέπουμε πλέον δεν είναι ο γνωστός Ερίκ. Δεν είναι ο Αβερελ της ειρωνείας μου. Είναι κάποιος άλλος! Είναι ένας άλλος παίκτης. Είναι σίγουρος, αποφασιστικός, καλύπτει παντού, βγαίνει μπροστά και ναι! Εβαλε και γκολ στο Σαν Μαμές! Γιά να δούμε ... Θα συνεχίσει;;;
Ο Ερίκ συνέχισε. Το ένα παιχνίδι καλύτερο απ το άλλο. Και όταν ο Ταρζάν τραυματίστηκε, ο Ερίκ ήταν εκεί γιά να παίξει και στόπερ. Ο Ερίκ την προηγούμενη εβδομάδα δήλωνε πως θέλει να παίξει σ αυτή την ομάδα γιά δύο ... τρία ... τέσσερα ... πέντε ... έξι χρόνια, γιά όσο τον κρατούν τα πόδια του!
Ο Ερίκ της αποστροφής μου, ο Ερίκ της ειρωνείας μου, ο Αβερελ εκείνης της εφιαλτικής βραδιάς του 2007 μετατράπηκε μέσα σε τρία χρόνια σε ένα σύμβολο αυτοθυσίας και αφοσίωσης στο σύλλογο, σε ένα παίκτη που πάλεψε πολύ γιά να βελτιωθεί και να κραυγάσει κατάμουτρα σε όλους όσους τον αμφισβητήσαμε, σε όλους όσους τον βρίσαμε και τον κοροϊδέψαμε: ΜΑΓΚΕΣ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!
Την Κυριακή, ο Ερίκ έριξε ένα ακόμα "χαστούκι" στα αλλαζονικά μας μούτρα. Εκανε ... κεφαλοτάκλιν και εμπόδισε τον Νεγκρέδο να σκοράρει. Λίγες μέρες πριν, ο Γκουαρντιόλα είχε δηλώσει πως αποτελεί απτό παράδειγμα γιά όλους ότι αν θέλεις να βελτιωθείς, η ηλικία δεν αποτελεί εμπόδιο.
Ο Ερίκ δεν βελτιώθηκε απλώς. Μεταμορφώθηκε! Εγινε αυτό που ψάχναμε να βρούμε στη φαντασία μας, όταν τον αποκαλούσαμε "άχρηστο"
Τώρα λοιπόν, τώρα που ο Ερίκ θα πρέπει να δώσει μιά πολύ μεγάλη μάχη, κανείς μην είναι σίγουρος. Κανείς μην θεωρήσει πως την έχει χάσει πριν καν τη δώσει. Γιατί ένας άνθρωπος που καταφέρνει να ... πετάει τον εαυτό του και να "αγοράζει" καινούργιο, μπορεί πολύ εύκολα να στείλει ακόμα και το μεγαλύτερο κακό, "πακέτο" πίσω από κεί που ήρθε!
 |
| ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ! ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΛΕΙΣ!!! |
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου